 |
|
|
|
|
|
| Nατάσσα Zούκα, Aποστολία Παπαδαμάκη, Nτορίνα Kαλεθριανού, Kάτια Σαβράμη |
|
|
|
|
|
|
|
|
Η στήλη δεν φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε κριτικό ή έστω, πιο μετριοπαθώς, σε σχολιαστή χορού, διότι δεν διαθέτει ούτε την σχετική κατάρτιση ούτε την απαραίτητη εμπειρία. Έχει, όμως, την χαρά να επισημάνει και να χαιρετήσει με ιδιαίτερη ικανοποίηση στοιχεία ελληνικότητας στις δημιουργίες νέων χορογράφων. Πράγματι, στον χώρο του σύγχρονου έντεχνου χορού ταλαντούχοι νέοι δημιουργοί ιχνηλατούν την συνέχεια μιας λαμπρής πορείας που χάραξαν η Ραλού Μάνου, η Ζουζού Νικολούδη, η Μαρία Χορς, ο Χάρης Μανταφούνης, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Κύριος εκπρόσωπος αυτής της αντίληψης είναι η Νατάσσα Ζούκα, με πολύχρονη εμπειρία στο αρχαίο δράμα και μέλος (με την οικονομική στήριξη του Ιδρύματος Ωνάση) του ερευνητικού προγράμματος «Σύγχρονος χορός και χορός στο αρχαίο δράμα», που εκπονεί το Κέντρο Ρουαγιομόν στην Γαλλία. Η Νατάσσα Ζούκα έκανε την χορογραφία για τις Τρωάδες του Ευριπίδη, που ανέβασε την 18η και 19η Ιουνίου στην Επίδαυρο το Θέατρο «Διαδρομή» σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, σκηνικά - κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Η ίδια χορογράφος, στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας στην «Τεχνόπολη» στο Γκάζι παρουσίασε με το «Χοροθέατρο» την 20ή Ιουλίου το έργο «Τα τραγούδια της Γης - Άις Πολυφωνικό», με το οποίο είχε συμμετάσχει στην πρώτη Ελληνική Πλατφόρμα Σύγχρονου Χορού την οποία οργάνωσε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε συνεργασία με το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων τον περασμένο Γενάρη.
Τέσσερις χορεύτριες, τυλιγμένες σε τεράστιες, μαύρες κάπες, που αλλάζουν σχήματα ανάλογα με την νοσταλγική μουσική του Πετρολουκά Χαλκιά («Ποιμενικό», «Έλληνες και Ινδοί», «Ηπειρώτικο Μοιρολόι», «Στης Ελένης το κρεβάτι») από το Πολυφωνικό Πωγωνίου.
Τέλος, η Νατάσσα Ζούκα συμμετείχε με το έργο «Ancien réfectoire» (Αρχαίο εστιατόριο) στην δημόσια παρουσίαση των εργασιών του 10ου Εργαστηρίου Χορογραφικής Σύνθεσης στο Αββαείο του Ρουαγιομόν στο Βαλντουάζ της Γαλλίας την 14η του περασμένου Αυγούστου, με γενικό τίτλο το λογοπαίγνιο «Fenêtre sur cour(s)», που θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά ως «Παράθυρο σε αυλή», αλλά συγχρόνως και ως «Παράθυρο στην γνώση». Την όλη προσπάθεια συντονίζει η Αμερικανίδα Σούζαν Μπερτζ, που τα τελευταία χρόνια διαμένει στην Γαλλία, έχει, όμως, ταξιδέψει στην Ελλάδα, έχει ζήσει στο Κιότο της Ιαπωνίας και προσπαθεί να συγκεράσει τον σύγχρονο χορό με παραδοσιακές φόρμες και το αρχαίο θέατρο.
Την άνοιξη του 2004 η Αποστολία Παπαδαμάκη, στο πλαίσιο της ενότητας «The beauty series», που ερευνά την σύγκρουση της εικόνας με την ταυτότητα, ανέβασε διαδοχικά δύο παραστάσεις με τίτλο «Human female study» και «Icon skin». Στην πρώτη χόρευε η Μαρκέλλα Μανωλιάδη και τον φωνητικό αυτοσχεδιασμό έκανε η Τζίνα Θλιβέρη. Χαρακτηριστικό, ειδικά της πρώτης παράστασης, ήταν η αρχαιοελληνική αντίληψη για την προσέγγιση του γυναικείου σώματος ως αντικειμένου λατρείας και χρηστικότητας. Από το δίπτυχο κούρος – κόρη στις νύμφες δρυάδες ή νηρηίδες, η ιδέα της αναδυόμενης Αφροδίτης μπορεί να υπάρχει για κάθε γυναίκα ανεξάρτητα από το εάν ο σύγχρονος γιγαντιαίος, καταναλωτικός μηχανισμός επιβάλλει συγκεκριμένα πρότυπα.
Εξάλλου, η Ντορίνα Καλεθριανού με την Oμάδα Σύγχρονου Χορού «Πρόσκαιρη Σύνθεση» παρουσίασε στο Μπαράκι του Βασίλη και κατόπιν στο Θέατρο «Κ. Δανδουλάκη» την παράσταση Όχι έτσι… αλλιώς σε δική της χορογραφία και κείμενα της Βίκυς Γεωρέτη. Παράσταση με έντονη θεατρικότητα, πραγματεύεται την έννοια της «αλλαγής» σε όλες τις εκφάνσεις (στην κίνηση, την συμπεριφορά, την κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση), είτε αυτή συντελείται οικειοθελώς είτε επιβάλλεται εξαναγκαστικά, ώστε το άτομο να γίνει αποδεκτό, αφού όμως προηγουμένως έχει προσαρμοσθεί σε κάποιους κανόνες.
Η χρήση της ελληνικής γλώσσας σε συνδυασμό με την επιλογή και ελληνικών μουσικών κομματιών συμβάλλει, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί και το μοναδικό ή το κύριο κριτήριο, σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης της ελληνικής εκδοχής στον πολυδιάστατο σύγχρονο έντεχνο χορό.
Η Κάτια Σαβράμη, ο αρχιτέκτων Σταύρος Σταυρίδης, ο σκηνοθέτης Γιάννης Λεοντάρης και η ομάδα σύγχρονου χορού «Πρόσχημα», στο πλαίσιο του 5ου Φεστιβάλ Ταινιών Χορού και άλλων Πειραμάτων που διοργανώνει κάθε χρόνο το Υπουργείο Πολιτισμού και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, επιλέχθηκαν και παρουσίασαν τον Σεπτέμβριο του 2004 το video dance με τίτλο «Τρεις φορές», δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά τον θάνατο του Πυθαγόρα (το 496 π.Χ.), που θεωρούσε ιερό τον αριθμό «Τρία» (Tριάς δε εστί το κέντρον του σύμπαντος). Oι δημιουργοί στήριξαν ακριβώς σε αυτόν τον αριθμό την σεναριακή ιδέα: τρεις φορές, τρεις στάσεις, τρεις εκφράσεις, τρεις άνθρωποι. Τρεις φορές η πόλη ή τρεις φορές η ζωή. Ή μήπως μία φορά και ξανά και ξανά, μία φορά που και οι τρεις φτιάχνουν τον δικό τους χώρο και χρόνο, πλάθοντας με τις συναντήσεις των σωμάτων τους την δική τους πόλη; Kαι πάλι κατά τον Πυθαγόρα: «Mονάς αρχή των πάντων».
Iωάννα Kονδύλη |
