 |
|
|
|
|
|
| Πάνος Κοκκινιάς, Ζάφος Ξαγοράρης, Αιμιλία Παπαφιλίππου |
|
|
|
|
|
|
|
|
Τρεις εικαστικοί υπότροφοι έλαβαν μέρος στην έκθεση με τίτλο «Από μακριά από κοντά από τη μέση - Δώδεκα θέσεις σύγχρονης ελληνικής τέχνης», που οργάνωσε το Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας στο Μόναχο από τις 23 Ιουνίου έως τις 3 Σεπτεμβρίου 2004, προσκαλώντας δώδεκα Έλληνες που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1950 και 1970. Προσδοκία του Ευρωπαϊκού Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας ήταν με την παρουσίαση αυτή να στρέψει την προσοχή στη σύγχρονη ελληνική Τέχνη, ιδιαίτερα το έτος 2004 που το παγκόσμιο ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στη χώρα διοργάνωσης των Oλυμπιακών Αγώνων.
Το φάσμα των έργων που εκτέθηκαν επιλέχθηκε με σύνεση και διαφοροποίηση και ποικίλλει από το βίντεο έως την κλασική γλυπτική, τη σκηνοθετημένη φωτογραφία και τους πίνακες ζωγραφικής. Το γεγονός ότι δίνεται έμφαση κυρίως στην προσέγγιση της σύλληψης, είναι αποτέλεσμα της εκ των προτέρων προγραμματισμένης επιλογής των επιμελητών.
Oι δώδεκα διαφορετικές θέσεις σε αυτή την έκθεση έχουν ως κοινά στοιχεία: την περιφρόνηση μιας επιπόλαιης αισθητικής εντύπωσης και την άρνηση απέναντι στη γρήγορη ικανοποίηση της ανάγκης για ένα καταναλωτικό καλλιτεχνικό γεγονός.
Σε εισαγωγικό του σημείωμα στον κατάλογο της έκθεσης ο αρχιτέκτονας Θανάσης Μουτσόπουλος αναφέρει σχετικά: «Στις φωτογραφίες του Πάνου Κοκκινιά υπάρχει αφενός μια ακριβέστατη καταγραφή των χαρακτηριστικών του καθημερινού περιβάλλοντος, τόσο της αρχιτεκτονικής όσο και των ανθρώπων, αφετέρου, όμως, βρίσκουμε διάχυτη την αίσθηση μιας αόρατης παρουσίας, ενός αινίγματος. Έτσι, αυτό που αρχικά πρέπει να προσληφθεί ως αίσθηση οικειότητας, στα όρια της κοινοτοπίας, μετατρέπεται σε μια μυστηριώδη κατάσταση στα όρια του θρίλερ. Μια παράλογη καθημερινότητα πλημμυρίζει τις εικόνες σε συνδυασμό με μια έμφαση σε (συχνά κρυμμένες σε πρώτο επίπεδο) λεπτομέρειες.
Έντονα πολιτική η δουλειά της Αιμιλίας Παπαφιλίππου χρησιμοποιεί τακτικές στρατηγικής σύγκρουσης και εξισορρόπησης διαφορετικών δυνάμεων. Η καλλιτέχνις δημιουργεί μια εγκατάσταση με υπερμεγέθεις καρφίτσες, τις οποίες οργανώνει σε μια αυστηρά οργανωμένη κατασκευή πάνω σε μια δομή κανάβου, που προκύπτει από μια χειρονομία μονοκονδυλιάς. Η έννοια του σκακιστικού συνεχούς απασχολεί την Παπαφιλίππου εδώ και αρκετά χρόνια και αποκτά μια διάσταση ταυτόχρονα αυστηρή ή εμβληματική όσο και εξαϋλωμένη.
O Ζάφος Ξαγοράρης μεθοδικά μελετά τα θέματα της εμβέλειας και της σχέσης τού μέσα με το έξω. Τα όρια των πραγμάτων καθορίζονται από εκπομπές ακτινοβολιών ή ηχητικών κυμάτων. Όλες οι αισθήσεις από την όραση και την ακοή έως τη θερμότητα και την όσφρηση χρησιμοποιήθηκαν σε αυτές τις εφαρμογές.
Αφήνοντας τις ενότητες της Oπτικής Εμβέλειας, ο καλλιτέχνης φτιάχνει ένα είδος «ακουστικού περισκοπίου» με την καμπάνα που εγκιβωτίζει μέσα σε ένα μικρό κτήριο. Το κτίσμα περιορίζει την ηχητική εμβέλεια, έτσι ώστε τελικά, έξω από τους τοίχους, να ακούγεται μόνον ένας ψίθυρος. Όμως η επαφή μεταξύ των δύο κλειστών χώρων, του κτίσματος, της καμπάνας και του μουσείου, υποβοηθείται με έναν σωλήνα, το στόμιο του οποίου μεταφέρει τον ήχο κοντά στην είσοδο του μεγάλου χώρου. |
