Δημήτρης Ανδρεαδάκης, Κωστής Βελώνης

Η έκθεση αποτελεί προσφορά τιμής μιας πλειάδας σημαντικών Ελλήνων εικαστικών προς τον ιδρυτή του Μουσείου και παράλληλα το έναυσμα για τη διερεύνηση του ζητήματος της αναπαράστασης της ανθρώπινης μορφής, θέτοντας το θεμελιώδες ερώτημα για το «τι μπορεί να σημαίνει “πορτρέτο” στην εποχή μας». Στο βιβλίο που εκδόθηκε με την ευκαιρία της έκθεσης ο Θανάσης Μουτσόπουλος γράφει: «Ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης επιλέγει το ασυνήθιστο μοτίβο του “Αντώνη Μπενάκη”, λοχία του ιππικού, και το τοποθετεί μπροστά σε έναν ουρανό γεμάτο χρώματα, στο χάραμα ή το δειλινό. Αυτή η συντριβή του ανθρώπου μπροστά στο μεγαλείο του ουρανού ανακαλεί τον αντίστοιχο προβληματισμό τού γερμανικού ρομαντισμού. Το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο των βαλκανικών πολέμων χάνει έτσι την επικαιρική σημασία του και υποτάσσεται στη φιλοσοφική ενατένιση για τη θέση του ανθρώπου. Έτσι, ο Δημήτρης Ανδρεαδάκης αντιπαραβάλλει την έντονη ακρίβεια στην αποτύπωση με τα ρέοντα κύματα χρωμάτων του ηλιοβασιλέματος».

Ο Κωστής Βελώνης φθάνει, ίσως, τη λοξή ματιά πάνω στο αντικείμενο στα όριά της. Εδώ πλάθει ένα «πορτρέτο» του Αντώνη Μπενάκη στο οποίο (σχεδόν) τίποτε δεν προδίδει το θέμα του. Ο ίδιος ο Βελώνης, βαθιά σκεπτικιστής γύρω από τον ρόλο της προσωπογραφίας, της αναπαράστασης, γενικότερα, στις μέρες μας, θεωρεί ότι όλες οι πιθανές εκδοχές απόδοσης του ανθρώπινου ψυχισμού έχουν εξαντληθεί την ίδια στιγμή που η επιλογή του πορτρέτου θέτει ζητήματα, στα οποία διασταυρώνεται η πολιτική, η εξουσία και μια συνήθως συμβατική αισθητική που υπερασπίζεται τις δύο προηγούμενες. Έτσι, προχωρεί σε μια μεταφορά της δομικής λειτουργίας της προσωπικότητας του Αντώνη Μπενάκη. Με αυτό τον τρόπο το «πορτρέτο» συνίσταται στη γειτνίαση ενός ξύλινου σκαμνιού, ενός κομματιού από κάρβουνο και ενός μακρόστενου κονταριού.