Η διάζευξη του σαιξπηρικού «to be or not to be» ανοίγει δρόμους και ερωτήματα στους θεατές και τον καλλιτέχνη για τον ορισμό και το βίωμα τού Είναι. Ποιο είναι το γνήσιο βίωμα; Το ερώτημα για την ουσία, το ον, την ύπαρξη, είναι σχεδόν σύμφυτο με το εικαστικό έργο από τότε που ο άνθρωπος ξεκίνησε την καλλιτεχνία με ή (και κυρίως) χωρίς το χρίσμα του καλλιτέχνη. Η αρχική διάζευξη επιδιώκει υπεύθυνη επιλογή. Ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος την έχει μαζί του. Στην σημερινή, ανήσυχη εποχή, η επιλογή αυτή συχνά απουσιάζει, όχι για λόγους στέρησης ανάλογου δικαιώματος, αλλά αποκλεισμού της απόλαυσης και της επικαρπίας του με γνώμονα την ελεύθερη βούληση. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι σαν να έχει μπει στο δωμάτιο της λησμονιάς και να «επιλέγει» να μην επιλέγει, να κατευθύνεται από τα απόνερα συρμών και να «γράφει» την πορεία του στον χρόνο επιπόλαια και συχνά επιφανειακά, δίκην ευκολίας και ταχύτητας. Μαθήματα ζωής, ψυχικά συμβάντα έρχονται πού και πού ως λαμπτήρες φωτός στην συνείδησή του, για να του θυμίσουν την χαρά και την δύναμη από την ίδια χάραξη του προσωπικού ταξιδιού του.

Ο Αλέξανδρος Pfaff, έπειτα από την πρόσκλησή του σε προσωπικές διαδικασίες πρόσληψης της πραγματικότητας (στην ατομική του έκθεση «Παρακαλώ, ενοχλείτε!» τον Νοέμβριο του 2005), παρουσίασε κατά το διάστημα 29 Μαΐου έως 16 Ιουνίου 2007 στην αίθουσα τέχνης «Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου» την μεγάλη εγκατάσταση caduceus 144.000, μαζί με ζωγραφικά έργα, σχέδια, κατασκευές και βίντεο, δημιουργώντας διαδρομές, οδηγούμενος από έννοιες, ερωτήματα και βιώματα για την εξέλιξη και το είναι του ανθρώπου. Το κηρύκειο, το σύμβολο του απείρου, τα χρώματα της ίριδας, η κατάφαση «εγώ είμαι το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ» σε τρεις γλώσσες, καθώς και η σπείρα σηματοδοτούν τις διαδρομές ή καλύτερα τις ενέχουν.

Παράλληλα, ο Αλέξανδρος Pfaff συμμετείχε στην ομαδική έκθεση «Βιομορφές» με την εγκατάσταση suecudac στον χώρο της CHEAPART (1-30 Ιουνίου 2007). Την επιμέλεια και των δύο εκθέσεων είχε η Μαρία Αγγελή.