Πρόκειται για αλληγορική ιστορία µε απαισιόδοξη µατιά στο µέλλον. Όπως εξηγεί ο Θανάσης Σαράντος, «το έργο µιλά για ανθρώπους-βαµπίρ, σε µια όχι και τόσο µακρινή εποχή, σε ένα τοπίο απόλυτης καταστροφής, όπου οι άνθρωποι πεινούν και οδηγούνται στον κανιβαλισµό, την αλληλοσφαγή». Για να υποστηρίξει την ακραία ιστορία, ο Mayenburg υιοθετεί τεχνικές από θρίλερ. «Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ιδιαίτερη γλώσσα, που µοιάζει προϊόν αυτόµατης γραφής», τονίζει ο σκηνοθέτης. «Ιδίως οι µονόλογοι έχουν οπερατικό ύφος, ενώ ο µελοδραµατισµός υποσκάπτεται από ένα υπόγειο χιούµορ».

Τρεις ηθοποιοί ―η Μαρία Πανουργιά, ο Βασίλης Μπουλουγούρης και ο Κώστας Βασαρδάνης - υποδύονται δέκα ρόλους. Την µετάφραση υπογράφει ο Γιώργος ∆επάστας, τα σκηνικά ―µια στέπα από latex, κρανία λύκων και ανθρώπινα αποµεινάρια― η Λίνα Μότσιου, τα κοστούµια η ∆έσποινα Μακαρούνη, την µουσική ο Νίκος Πατρελάκης και τους φωτισµούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Πρόκειται για το δεύτερο έργο του σύγχρονου Γερµανού σκηνοθέτη που σκηνοθετεί ο Θανάσης Σαράντος, µετά τον Άσχηµο [Der Häßliche, 2007], που παίχτηκε πέρυσι στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας. «Ο Άσχηµος ήταν σάτιρα», διευκρινίζει ο υπότροφος. «Εδώ το έργο ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού, µεταξύ δράµατος και κωµωδίας. Στους καιρούς της πολιτικοκοινωνικής έντασης που ζούµε, το έργο αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρο. Υπάρχει ανάγκη για ένα "µαχαίρι" αυτή την στιγµή, γιατί υπάρχει πολλή "νύχτα" και πολλοί "σκύλοι" γαβγίζουν. Ο τίτλος του θα µπορούσε να γραφτεί σαν σλόγκαν στους τοίχους», καταλήγει

» επιστροφή