Ο Ζάφος Ξαγοράρης µετείχε στην Μπιενάλε της Αθήνας ως συνεπιµελητής, µαζί µε τον ∆ηµήτρη Παπαϊωάννου, του πρότζεκτ «Heaven_Live», που στόχο είχε να ενεργοποιήσει την περιοχή του Φλοίσβου-Μπάτη µε «εφήµερες εγκαταστάσεις που να σχηµατίζουν αλλεπάλληλες θεατρικές σκηνές, οθόνες και επιπλέουσες πλατφόρµες, έτσι ώστε οι θεατές και το θέαµα να εναλλάσσονται, καθώς οι κάτοικοι και οι χρήστες του υδάτινου ορίου προσκαλούνται να συµµετάσχουν ενεργητικά στην συγκρότηση κοινών χώρων».
Αυτή η ποιητική στην σύλληψή της ιδέα - χαρακτηριστική η συµµετοχή του Αntti Laitinen µε το πλεούµενο νησί του (πηγή έµπνευσης, εν προκειµένω, ο Τadeusz Κantor, που τo 1967 από µια πλατφόρµα διηύθυνε τα κύµατα!) - , όπου τέχνη και πραγµατικότητα αλληλοδιαπλέκονται, µάλλον, όπως µε περισσή ειλικρίνεια διαπιστώνει ο Ζάφος, «είχε πολύ camouflage». Τo σηµαντικό είναι ότι στον Ξαγοράρη, αυτή η  αντιστροφή που ανιχνεύει τα πράγµατα  περισσότερο µεταφυσικά παρά ρεαλιστικά, χαρακτηρίζει το σύνολο της δουλειάς του ενώ παράλληλα συγκροτεί σχόλιο για το τι είναι κουλτούρα και, συνεπώς, ανθρώπινες σχέσεις.

Άλλωστε, µε τον Παπαϊωάννου ξεκινούν να συνεργάζονται στο περιοδικό Μαύρο Μουσείο κατά την δεκαετία του 1980, αλλά και πρόσφατα, στην παράσταση Πουθενά, σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Παπαϊωάννου, στο ανακαινισµένο Εθνικό Θέατρο.

Το Πουθενά (που δεν µπορεί να στηθεί πουθενά αλλού παρά στην συγκεκριµένη σκηνή) καθιστά τους θεατές µέρος της δράσης και, ενώ βιώνουν όλη την «θεατρική µαγεία», τους αποκαλύπτεται απολύτως ο µηχανισµός εξαπάτησης, ο σκηνικός µηχανισµός δηλαδή, ώστε να υπαινιχθεί ότι ίσως ο «από µηχανής Θεός» δεν είναι παρά ο ίδιος ο Άνθρωπος! Στο συγκεκριµένο θέαµα/περφόρµανς/εγκατάσταση (φωτογράφηση Μαριλένας Σταφυλίδου) ανακαλύπτουµε τις ιδιολέκτους και των δύο δηµιουργών: την αφήγηση και την αναζήτηση του Έρωτα κατά Παπαϊωάννου και την αναµέτρηση της µονάδας αλλά και του πλήθους µε το Χάος, έτσι όπως αποτυπώνεται στα τελάρα και στα ηχητικά έργα του Ξαγοράρη.

Ηχητικό είναι και το έργο Τravelogue, το οποίο δηµιούργησε ο Ξαγοράρης  στο Ανακάπρι, µε επιµελητές την Arianna Rosica και τον Massimiliano Scuderi. Καθοδηγεί τα παιδιά του σχολείου να συλλέξουν ήχους από την καθηµερινότητά τους και να τους διαπλέξουν µε ήχους από τραγούδια. Τα παιδιά περιφέρονται µε τους ήχους τους - τα σχόλιά τους δηλαδή στο ηχητικό και, κατ’ επέκταση, στο πολιτιστικό τους περιβάλλον - στο προαύλιο του σχολείου τους, µεταφέροντας τα ηχεία στον λαιµό τους! Κινηµατογράφηση της δράσης αυτής παρουσιάστηκε επί έναν µήνα σε αίθουσα του σχολείου.