Ο Κωστής Βελώνης συµµετείχε στην Μπιενάλε της Αθήνας στο πλαίσιο της έκθεσης «World Question Center», που επιµελήθηκε η Chus Martinez. Εξέθεσε τα έργα Το όνειρο της Ποπόβα είναι ο εφιάλτης του Κλούτσις και Ο Μαγιακόφσκι σύντοµα µετά την αυτοκτονία του.
«Η συµµετοχή µου στην Μπιενάλε της Αθήνας µε χαροποίησε γιατί µπόρεσα να επεκτείνω κάποιες σκέψεις µου πάνω στους τρόπους που καταγράφεται η επίσηµη ιστορία, και πώς ο συλλογικός εκβιασµός µιας πολιτικής ιδεολογίας µπορεί να καταστρέψει ατοµικές συνειδήσεις», λέει ο ίδιος ο Βελώνης· και συνεχίζει: «στην περίπτωση των έργων που επέλεξα για την Μπιενάλε αναφέροµαι αποκλειστικά στην σοβιετική πρωτοπορία και την διάψευση των στόχων της µέσα από τις ιδιωτικές ιστορίες κάποιων επώνυµων πρωταγωνιστών της Οκτωβριανής Επανάστασης, όπως η Ποπόβα, ο Mαγιακόφσκι και ο Κλούτσις».

Οι προαναφερόµενοι καλλιτέχνες, αν και ενεργοί στα χρόνια της «ρωσικής πρωτοπορίας», εξοντώνονται από το σοβιετικό κράτος. Ο Μαγιακόφσκι αυτοκτονεί απογοητευµένος το 1930, ο Κλούτσις εκτελείται το 1938 (παρότι συµµορφώνεται, αλλά όχι αρκετά, µε τις επιταγές της σοβιετικής προπαγάνδας), η Ποπόβα πεθαίνει νέα, το 1924, γλιτώνοντας από όλα αυτά.

Το έργο Ο Μαγιακόφσκι σύντοµα µετά την αυτοκτονία του (τύπωµα, ξύλο, ύφασµα, πλαστικό, ακρυλικό), που παρατίθεται σε αυτήν τη σελίδα, ο Βελώνης το συσχετίζει µε το ποίηµα του Μαγιακόφσκι «Σύννεφο µε παντελόνια», προτάσσοντας ένα αντικείµενο, παλίµψηστο πολιτιστικών, πολιτικών και ηρωικών παραδηλώσεων του µύθου του καλλιτέχνη και της καλλιτεχνικής πράξης.

Το έργο Το όνειρο της Ποπόβα είναι ο εφιάλτης του Κλούτσις παρουσιάστηκε στην Μπιενάλε ως µακέτα-γλυπτό και, σε µια µεγαλύτερη εκδοχή, ως αρχιτεκτονική εγκατάσταση στο Kunstverein του Αµβούργου. Πρόκειται για ανακατασκευή σκηνικού που είχε σχεδιάσει η Ποπόβα για το θεατρικό έργο Μεγαλόψυχος κερατάς. Κατά τον Βελώνη, «η ανακατασκευή µου, το Κερδίζοντας τον σοσιαλισµό χάνεις την γυναίκα σου (η εγκατάσταση πλέον σε φυσική κλίµακα) αναφέρεται στην ιδιαίτερη πλοκή του ‘‘Le Cocu magnifique’’, στο οποίο ο σύζυγος έχει αµφιβολίες για την πίστη της συζύγου του, που στην απελπισµένη αγάπη για τον άντρα της ακολουθεί τις επιθυµίες του και, κατά συνέπεια, αποδέχεται ο άντρας της να την προσφέρει σε όλους τους άντρες στην πόλη. Η παθολογική ζηλοτυπία του κύριου χαρακτήρα αντιπροσωπεύει την πτωτική πορεία της επανάστασης... εξετάζοντας εντέλει τις συγγενικές έννοιες της ιδιωτικότητας και της ατοµικής ελευθερίας».

Ο Βελώνης δηλώνει ότι προσβλέπει «στην µετάθεση από την κλασική γλυπτική σε µια αντίληψη για το τι θα µπορούσε να είναι η σύγχρονη γλυπτική ― µια γλυπτική της άσκησης κριτικής» .