H Λία Πέτρου συµµετείχε στην έκθεση «Ο Joseph Beuys και η Άµεση ∆ηµοκρατία. Οκτώ καλλιτεχνικές προσεγγίσεις», την οποία επιµελήθηκαν η Γκέλη Γρυντάκη και η Μαργαρίτα Καταγά και διοργάνωσε ο Γιάννης Μελανίτης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Η έκθεση διοργανώθηκε στο πλαίσιο του προγράµµατος «∆ηµοκρατία εν κινήσει – Λεωφορείο για την άµεση δηµοκρατία». Όπως περιγράφει ο τίτλος, µε ένα λεωφορείο, που περιοδεύει, επιχειρείται διασπορά και συµµετοχή στην αντίληψη που είχε διατυπώσει σαράντα χρόνια πριν ο Joseph Beuys ως προς την συνένωση πολιτικής και τέχνης, προσβλέποντας σε µια κοινωνία ως «κοινωνικό, συλλογικό γλυπτό».

Η Πέτρου στήνει στην είσοδο της έκθεσης το έργο From Greece with love. Πρόκειται για µια κουρτίνα πλαστική ―µε λωρίδες―, ένα εµπόδιο, που όµως είναι προσπελάσιµο, που αποκλείει αλλά παράλληλα επιτρέπει την διέλευση. Ως δοµή παραπέµπει στα πλαστικά, µε λωρίδες, προστατευτικά του κρέατος στους πάγκους των κρεοπωλείων, στις κουρτίνες µε χάντρες, αλλά και στις διαφηµίσεις που εναλλάσσουν τις εικόνες τους.

Ως προς την εικόνα πάνω στην κουρτίνα, η καλλιτέχνις µας πληροφορεί ότι «στην πλευρά της εισόδου έχει τυπωθεί µια γνώριµη εικόνα ενός ελληνικού νησιού, παρµένη από το online αρχείο του Ε.Ο.Τ. Με µια πρώτη µατιά, θέλω ο επισκέπτης να αναγνωρίσει την τυποποιηµένη εικόνα µε την κυκλαδίτικη εκκλησία, όπως λειτουργούν οι καρτ-ποστάλ που έχουν πέσει στα χέρια του κατά την διάρκεια των διακοπών. Ο ουρανός όµως δεν είναι µπλε, ούτε η θάλασσα. Αντ’ αυτού, το γνώριµο τοπίο αποδοµείται στα 4 χρώµατα που χρησιµοποιούνται στην τυπογραφία: κυανό, µατζέντα, κίτρινο και µαύρο. Ο επισκέπτης καλείται να εισέλθει στην εικόνα... επηρεάζοντας µε αυτόν τον τρόπο την δοµή της πολυδιαφηµισµένης εικόνας. Τα πράγµατα αλλάζουν στην εσωτερική πλευρά της εγκατάστασης: το ίδιο τοπίο δεσπόζει µε τόνους του γκρι αυτήν τη φορά».

Σχολιάζει η ιστορικός τέχνης Ειρήνη Γερογιάννη: «Μια διάτρητη πόρτα στο φρούριο Ευρώπη, µια πόρτα ανεπαίσθητη σαν κουρτίνα, κι όµως παρούσα. ∆ιακοσµητική αλλά και χρηστική, κρατά εκτός κάθε ανεπιθύµητο βλέµµα, ενώ επιστρέφει µια εικόνα τυποποιηµένη και αρµονική, όπως αυτή µιας καρτ-ποστάλ. Μια πόρτα στην “δηµοκρατική” Ευρώπη, στην πολύχρωµη ήπειρο της πολυπολιτισµικότητας και των διαφορών, που η Ευρώπη έχει µάθει να ανέχεται και να αφοµοιώνει».