Η όπερα του Claudio Monteverdi Η Στέψη της Ποππαίας, µε το οργανικό σύνολο µπαρόκ µουσικής Latinitas Nostra, παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στην Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών, στις 6 και 7 Ιουλίου 2011. Στην παραγωγή της συνεργάστηκαν τρεις υπότροφοι: η Αποστολία Παπαδαµάκη σκηνοθέτησε την παράσταση, ενώ η Μυρσίνη Μαργαρίτη και ο Τάσος Αποστόλου ερµήνευσαν τους ρόλους της ∆ρουσίλλας και του Σενέκα, αντιστοίχως.

Η Στέψη της Ποππαίας είναι το τελευταίο και σηµαντικότερο έργο που έγραψε ο Monteverdi (1642). Ανθρωποκεντρικό και ρηξικέλευθο, το έργο ασκεί µεγάλη γοητεία µέχρι σήµερα, χάρις στην πρωτοτυπία, τον αισθησιασµό, την συγκίνηση και την δραµατική του ένταση. Στο κύκνειο αυτό άσµα του συνθέτη, και σε αντίθεση µε τις περισσότερες όπερες, το κακό είναι τελικά αυτό που θριαµβεύει.

Όπως σχολίασε η σκηνοθέτρια, στην όπερα αυτήν, η αρετή τιµωρείται και η πλεονεξία, τόσο της λαγνείας όσο και της εξουσίας, ανταµείβεται. Το έργο κινείται αντίθετα προς τις κανονικές συµβάσεις της λογοτεχνικής ηθικής, αν και είναι γραµµένο τον 17ο αιώνα. Είναι ένας ύµνος στην σφοδρή ερωτική επιθυµία αλλά και την άµετρη φιλοδοξία και ανηθικότητα της εξουσίας, η οποία εκφράζει την αποσύνθεση της κοινωνίας. Παρ’ όλο που το λιµπρέτο εξυµνεί την πτώση των ηθών, η µουσική του Monteverdi είναι το απαύγασµα της φωτεινότητας του πνεύµατος.