Οι μεγάλοι δημιουργοί σπάνια είναι συμπαθείς ως προσωπικότητες. Η σπουδαιότητα του έργου τους συχνά έχει αποκρύψει διάφορες ελαττωματικές πλευρές της προσωπικότητάς τους, όπως ο φθόνος, η ζήλια, η ανηθικότητα, η αλαζονεία, ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός, ή η, αναγόμενη σε σκοτεινά κίνητρα, ετοιμότητά τους να αμφισβητούν καθιερωμένα δόγματα, θρησκευτικά ή κοινωνικά. Με τη βοήθεια φωτογραφιών, μουσικών αποσπασμάτων, και επιλεγμένων κειμένων, η σχεδιαζόμενη διάλεξη θα διερευνήσει πώς αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά παρεισφρέουν στα έργα μερικών μεγάλων καλλιτεχνών - Bernini, David, Mozart - και θα πραγματευθεί κάποια σπανίως θιγόμενα προβλήματα που ανακύπτουν από τις έννοιες του καλού και του κακού. Πρόκειται για σχετικές ή απόλυτες έννοιες; Το περιεχόμενό τους μεταβάλλεται ανάλογα με την οπτική γωνία από την οποία παρατηρούνται, όπως είναι η θρησκεία, η ηθική ή η πολιτική; Μπορεί κάτι που είναι κακό να γίνει καλό με την πάροδο του χρόνου; Και τελευταίο και πιο σημαντικό, γιατί η κοινωνία συγχωρεί ή υποβαθμίζει αυτές τις αδυναμίες όταν αυτές ανευρίσκονται σε μεγάλους δημιουργούς, ενώ υιοθετεί μία αυστηρότερη στάση όταν τις εμφανίζουν απλοί πολίτες; Οφείλεται αυτό στο ότι είμαστε έτοιμοι να κλείσουμε τα μάτιά μας όταν σε κάποιο αμάρτημα υποπίπτουν σημαντικοί άνθρωποι, αλλά όχι οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί; Ή οφείλεται στο ότι σε μία πολιτισμένη κοινωνία οι συνήθεις κανόνες συμπεριφοράς ισχύουν για τη μεγάλη μάζα των μελών της, όχι όμως για τις δημιουργικές ιδιοφυΐες;